Vliegende Sta-fly’s gesignaleerd
Parnassia, 2 januari 2004 - Hedenmiddag is op het strand in Bloemendaal een nieuw fenomeen gespot. Onderzoekers spreken van een doorbraak. Na jaren van onderzoek heeft men dit fenomeen nu eindelijk digitaal vast weten te leggen: de Sta-fly! Deze zwart/witte lang behaarde viervoeters met flaporen en pluimstaart springen een gat in de lucht. Volgens de verslaggever ter plaatse worden hierbij ongekende hoogten bereikt. Het is nu afwachten of het om een eenmalige verschijning gaat, of dat de Sta-fly definitief zijn opwachting zal maken in Nederland. Foto’s links: Sta-fly Auke, overige foto’s: Sta-fly Bijke met daarachter Sta-fly-wanna-be-Tess

Verliefd....
Zucht.... ik ben verliefd.... op Tika, de schattige zwart/witte Border Collie uit mijn behendigheidsklas. Als ik de kans krijg (of de kans neem) dan vlieg ik op mijn roze wolkje naar haar toe. Tika, here I come! Tsja, en dan ben ik natuurlijk opeens een Oost-Indische Stabij ;-)) Iedere keer als ik er vandoor ging, dan liep mijn baasje maar vast richting Tika, want dat is mijn bestemming. Ik luisterde sowieso niet goed tijdens de behendigheidsles gisteravond. Op het veld was een paar weken niet getrained, en in de tussentijd hadden de konijnen bezit genomen van het veld. Mijn neus zat dus de meeste tijd aan de grond (tenzij ik bij Tika was natuurlijk). Bovendien ben ik een heel zelfstandig hondje, dus kies ik mijn eigen parcours. Tegen het einde van de les had ik het eindelijk voor elkaar, mijn baasje had er genoeg van en greep mij in mijn nekvel. Oeps. Okee, zeg het maar, welke hindernis moest ik ook alweer nemen? [07-01-2004]

Pak me dan!
Dizzy en ik hebben een nieuw spelletje. Ik pak een van zijn speeltjes en ren snel weg, af en toe kijk ik achterom om zeker te zijn dat Dizzy mij achtervolgt. En dan rennen we pijlsnel rondjes door de kamer. Het record staat nu op 6,23 seconden. Hoe wilder hoe beter. Leuk jôh! Mijn baasje hoopt dat het snel beter weer wordt, zodat we dit spelletje buitenshuis kunnen gaan spelen.... [14-01-2004]

Op zoek naar de ultieme beloning
Bij behendigheid ben ik nogal snel afgeleid. En ik wil er ook wel eens vandoor gaan en dan niet meteen naar mijn baasje luisteren. Dinsdagavond schoot ik opeens met riem en al bij mijn baasje weg, over een hoogtesprong en knal-kedeng over de wip. De andere baasjes vonden dat erg grappig. Mijn baasje moest stiekem ook wel een beetje lachen. Nu is ze voor mij op zoek naar de ultieme beloning, zodat ik wel meteen naar haar toe kom als ze mij roept. Vanaf eind van deze maand wordt het nog belangrijker dat ik meteen kom als ze me roept. Dan gaat namelijk de vader van mijn baasje met Dizzy de puppycursus doen. En laten ze nu net op dezelfde avond en op hetzelfde tijdstip les hebben. Hi hi, dan kan ik de ene keer als ik er vandoor ga naar die schattige border collie Tika rennen, en de andere keer richting Dizzy, en dan weer naar de vader van mijn baasje, of een keer naar de moeder van mijn baasje....Op het Friese Stabij Forum heeft mijn baasje nu om tips gevraagd voor de ultieme beloning, dus ik ben benieuwd..... [22-01-2004]

Slipketting
Vanochtend met jachttraining was even wennen. Ik dacht eerst dat mijn baasje mijn jachtlijn vergeten was, maar nee, ik kreeg van iemand anders een slipketting om. Dat vond ik niet zo leuk. Iedere keer als ik iets deed wat mijn baasje niet goed vond, dan kreeg ik een correctie met de slipketting. In het begin wist ze niet zo goed hoe ze de slipketting moest gebruiken, maar toen trainer Peter het eenmaal voordeed, ging het steeds beter. Met mijn baasje dan. Mocht ik niet eens meer grommen naar de andere reuen.... en trekken aan de lijn mocht niet meer.... ik mag ook niets. Moest ik me de hele ochtend netjes gedragen. Daar was ik toch wel een beetje van uit mijn doen. Zo zeer zelfs dat ik met apporteren de dummy niet meer oppakte. Eigenlijk net zoals ik dat vroeger deed. Maar mijn baasje was gelukkig niet boos. “Eén stap tegelijk,’ zei ze, ‘met de slipketting is al een hele verandering voor Auke’. Volgens één van de andere baasjes was er nu al bij mij een gedragsverandering te bespeuren. Peter hoopt dar ik na 5 à 6 trainingen weer zonder slipketting kan trainen. Nou ik hoop het maar, want een slipketting is echt niet leuk. Dus, baasje, ik ga heel erg mijn best doen, let maar eens op!
Foto’s van deze trainingsochtend staan op de site van Fido & Feike. [10-01-2004]

Veel water en geen waterwerk
Hadden we tot nu toe geluk met de weersomstandigheden tijdens het trainen, vandaag was het helemaal mis. De regen kwam met bakken uit de hemel en als het slechts een buitje was zou het niet zo erg zijn, maar vandaag duurt die bui een hele dag vrees ik. De jachttraining ging echter gewoon door, alhoewel het dus erg nat was en ook nog eens koud. Mijn baasje begint te wennen aan het corrigeren met een slipketting... helaas. Maar het weerhoudt mij er nog niet van om af en toe te grommen en uit te vallen naar andere reuen. Het volgen ging redelijk, het apporteren ging bedroevend slecht. Maar ik was gelukkig niet de enige waarbij dit onderdeel minder ging dan anders. Het terrein waarop we trainden (Noorderpark Utrecht) bevatte zoveel lekkere luchtjes.... en als mijn neus werkt doen mijn oortjes het niet meer! Tijdens de koffiepauze besloten de baasjes dat ze genoeg water hadden gezien, het onderdeel ‘waterwerk’ dat na de pauze was gepland, kwam te vervallen. Iedereen gauw naar huis en droge kleren aan, ach, die tweevoeters zijn niks gewend.... [17-01-2004]

Spelen met Bas
Bas is het zoontje van de broer van mijn baasje... en hij logeerde bij zijn opa en oma, dus bij de ouders van mijn baasje. Snapt u het nog? Maakt niet uit, in ieder geval kwamen de ouders van mijn baasje met Bas en met Dizzy op bezoek. Het was eigenlijk de bedoeling dat ik met Dizzy ging spelen, maar met Bas spelen is veel leuker! Bas was eerst een beetje bang voor mij. Maar ik wilde ook tegen hem opspringen. Toen heeft mijn baasje Bas geleerd om zich steeds om te draaien als ik tegen hem wil opspringen. Tsja, dan is er geen lol meer aan. Dan maar spelen met de bal. Iedere keer als ik Bas mijn bal gaf, dan gooide hij hem weer weg en mocht ik er achteraan rennen. Da’s pas leuk. Ik had dus bijna geen interesse meer in Dizzy. Nou ja, voor de foto heb ik nog wel even geposeerd met Dizzy, maar daarna ging ik gauw weer naar Bas. [24-01-2004]

Van links naar rechts: Auke, Tess, Byke

Besneeuwde wandeling in het Panbos
Lag het nu aan mijn baasjes dat ze vorige keer bij de door Nicky Gootjes uitgezette wandeling nr. 9 in het Panbos steeds verkeerd liepen? (Uit: Wandelen met je hond.) Om dit uit te testen liepen we de wandeling vandaag nog een keer met Byke, Tess en hun baasje Maartje. Wederom bleek de routebeschrijving niet helemaal eenduidig en liepen we een paar keer verkeerd. Maar dat mocht de pret niet drukken: een wandeling in de sneeuw kan voor ons viervoeters immers niet lang genoeg zijn!
[28-01-2004]

Rode-je-weet-wel-kater
Vanmiddag heb ik Dizzy officieel voorgesteld aan Poeki, onze rode-je-weet-wel-kater. Meer foto’s op Dizzy’s pagina. [29-01-2004]

Wintertraining 31-01-2004, de Stabij’s v.l.n.r.: Auke, Fenna, Boukje, Bram, Jacco, Sanne, Buck, Bente, Fido en Feike (foto gemaakt door Harrie Jansema)

Macho tophond brengt verloren hazendummy
Vanochtend hadden we in de stromende regen jachttraining, deze keer in Baarn vlakbij kasteel Groeneveld. Ondanks de slechte weersomstandigheden was iedereen er, we waren met 10 stabij’s. Ik was weer even macho als altijd. Als de reuen Jacco, Fido en soms ook Bram te dichtbij kwamen dan gromde ik en als ik de kans kreeg viel ik uit. Mijn baasje vond dat niet goed en corrigeerde me steeds, maar ja, ik ben nu eenmaal macho. Ze probeerde ook steeds mijn aandacht vast te houden, zodat ik geen oog had voor de andere reuen, maar dat lukte niet altijd. Volgens mij is jachttraining met mij erg vermoeiend voor mijn baasje. Maar ik heb het goed gemaakt vandaag hoor. Mijn baasje was helemaal blij. Tijdens het zoeken van een verloren apport wees ik eerst een paar dummy’s aan, echter zonder ze op te pakken. Op een gegeven moment zei trainer Peter dat mijn baasje mij weer binnen moest halen. Dus mijn baasje fluit en roept me. En opeens sta ik voor haar neus, en weet je wat? Had ik zomaar een hazendummy voor mijn baasje meegenomen. Ze vond me ineens heel erg braaf, een tophond. Triomfantelijk hield ze de dummy in de lucht: “Kijk eens!” Volgens mij was ze wel een beetje trots. “Mijn dag kan niet meer stuk,” zei ze. Voor degenen die mijn jachttrainingsperikelen niet zo volgen: na ruim een jaar oefenen ben ik eindelijk zo ver dat ik een kale dummy apporteer (af en toe), maar met wild of veren bak ik er nog iets van, dus mijn baasje was compleet verrast toen ik met de hazendummy aan kwam lopen. Op de website van Fido en Feike staan meer foto’s van deze trainingsochtend.
[31-02-2004]

Triomfantelijk hield ze de dummy in de lucht: “Kijk eens!”
(Foto: Harrie Jansema)

Auke zit klaar voor een kort apport met een eend. Zoals gebruikelijk rent hij er als een speer op af, om vervolgens de eend te besnuffelen en vooral niet op te pakken. (Foto: Harrie Jansema)