|
|
 |
|
|
 |
|
|
|
Lieve stabij
Ja, mijn baasjes weten het zeker: ik ben een stuk volwassener geworden.Dit weekend heb ik me ook weer keurig (en vooral rustig) gedragen. Het begon al met Koninginnedag, afgelopen vrijdag. En wel een zeer muzikale Koninginnedag. ‘s Ochtends heeft mijn baasje mij meegenomen naar de aubade op het marktplein. Gelukkig blafte ik niet door de speech van de burgemeester heen. Daarna hebben we naar de fanfares uit ons dorp geluisterd. Hierin speelden ook de baasjes van Nimrod. ‘s Middags lieten mijn baasjes mij alleen om zelf muziek te gaan maken in Meteren, kon ik tenminste lekker slapen. Eind van de middag gingen we weer naar het marktplein om naar een andere band te luisteren. Die speelde wel iets harder, mijn oren gingen er helemaal plat van staan! Mijn baasje vindt dat ik er maar aan moet wennen, tsja, dat moet wel, als je baasjes allebei van muziek maken houden. De rest van het weekend waren mijn baasjes druk aan het klussen en ik heb niet om aandacht gezeurd, knap hè? Maar als ze klaar waren, dan stond ik ze natuurlijk wel op te wachten met een speeltje in mijn bek! [02-05-2004]
|
|
|
|
Engelse Parkwandeling in Baarn
‘Vandaag gaan we lekker ver wandelen,’ riep mijn baasje. Hè, hè, eindelijk. Al twee dagen is mijn baasje de hele dag van huis. Iets met werk of zo. En al die tijd lig ik op mijn kleedje te wachten tot ze weer thuis komt. Bóóóóóóóóring. Om het schuldgevoel van mijn baasje nog erger te maken, ben ik ‘s avonds na zo’n dag alleen lekker vervelend. Waf, wrrraaafff.... Maar vandaag heeft ze het goed gemaakt. We gingen samen met haar ouders en Dizzy naar Baarn en hebben de Engelse Parkwandeling gelopen. Zes kilometer over landgoed Groeneveld, langs imposante boompartijen en mooie vijvers (waar Dizzy en ik natuurlijk gelijk gingen pootje baden). Onderweg kwamen we veel honden tegen, o.a. een stabijna, Dizzy wilde met iedereen spelen. Ik ging liever achter mijn tennisballetje aan. Daar had ik het zo druk mee dat ik niet eens door had dat we in een gebied liepen waar ik ook wel eens jachttraining krijg. Maar mijn baasje had geen dummy’s meegenomen, dus ik hoefde vandaag niet te werken. Op Dizzy’s pagina staan meer foto’s van Dizzy. [05-05-2004]
|
|
|
 |
|
|
|
|
|
Conditie....
Omdat het goed voor mijn conditie is, en goed voor mijn spierontwikkeling, gaat mijn baasje regelmatig met mij fietsen. Maareh... aan haar eigen conditie mag ook wel eens wat worden gedaan. Na een straatje behendigheid is ze meestal al buiten adem. Blijkbaar vindt mijn baasje ook dat haar conditie beter kan. Komt ze aan met een doos, ik nieuwsgierig natuurlijk... ruikt goed... leuk om op te knagen... maar dat mag niet, het zijn namelijk haar nieuwe hardloopschoenen. ‘Zo,’ zegt ze, ‘nu heb ik geen smoesje meer om niets aan mijn conditie te doen.’ Hé baasje, en ikke dan? Maar gelukkig vergeet mijn baasje mij niet. In je eentje hardlopen is niet zo leuk, dus gaan we gezellig samen. Joggen met doggen dus eigenlijk! Langzaam opbouwen, eerst rennen, dan weer gewoon lopen, dan weer rennen.... Omdat iedere keer het tempo wisselde ging ik heel goed op mijn baasje letten. Ik heb nog nooit zo mooi gevolgd, zei ze. Dat was gisteren... en nu heeft mijn baasje spierpijn HA HA niets gewend! Maar wie het laatst lacht, lacht het langst... mijn baasjes zijn net een uur met mij wezen fietsen... en nu lig ik voor pampus....ha ha... zucht.....[09-05-2004] |
|
|
|
|
|
|
|
Buikschuifapport?
Bij de jachttrainingsgroep zat gisteravond wel een hele rare stabij, klein, wit met bruin, en korte pootjes. Hij heette Russel, net als in ‘Jack Russel’. Maar apporteren kan hij als de beste, daar kunnen wij stabij’s nog wat van leren. Omdat Russel niet zo van wachten houdt, wilde zijn baasje tussendoor een waterapport oefenen. Maaruh, ik houd ook niet van wachten en ik schoot als een dolle achter de dummy aan. (Hoezo wachten op een commando?) Mijn baasje dacht dat ze mij nog wel kon tegenhouden, maar ze zat er flink naast. Sterker nog, voordat ze het door had, lag ze op de grond en schoof achter mij aan richting de waterkant. Helaas was ze wel zo slim om net voordat ze te water zou raken mijn riem los te laten. Jammer, anders had mijn baasje het waterapport - tot grote hilariteit van de andere baasjes - kunnen demonstreren. Gelukkig kreeg ik niet op mijn donder (had ik best wel verdiend eigenlijk), maar mijn baasje riep wel een paar woorden die ik hier niet durf te herhalen. Een vieze spijkerbroek en een pijnlijke knie waren de gevolgen van mijn escapades. Oh ja, en de dummy? Die heb ik netjes (met riem en al) geapporteerd en aan de kant weer aan Russel gegeven...;-)) [20-05-2004]
|
|
Wallenbergroute
Oh nee, ben ik net terug van mijn wandelingetje ‘s ochtends, komt mijn baasje weer met de riem aanlopen. Ah, mag ik slapen? Maar nee hoor, ik moet mee met de auto. Eenmaal op de plaats van bestemming aangekomen ben ik alweer vergeten dat ik moe ben, want we zijn op onbekend terrein met heel veel bomen. En dat kan maar één ding betekenen: lekker los lopen in het bos. We liepen de Wallenbergroute in Austerlitz (5,5 km). Het wandelweer was perfect: droog, niet te warm en af en toe een zonnetje. Hopelijk is het morgen ook zulk mooi wandelweer, want dan ga ik wandelen met Sypke en Mees in Baarn.
[21-05-2004]
|
|
|
|
|
 |
|
|
Vijverbergwandeling met Sypke en Mees
Zoals gehoopt hadden we prachtig wandelweer vandaag tijdens de Vijverbergwandeling met Sypke en Mees in Baarn. Nou, vijverberg.... het was meer een modderbadwandeling! En wat is er leuker dan met zo’n 25 vieze stabij(na)’s door het bos te wandelen? Niets toch? Er waren weer veel (internet)bekenden. En mijn zusje Jetje was er ook. De meeste aandacht had ik echter voor Sypke....zucht....Sypke.... Maar na een tijdje vond ze mij te opdringerig worden en kreeg ik af en toe een snauw. Uiteindelijk gaf ik het maar op.... maar zie daar: Boukje! Die ken ik van de jachttraining, ook al zo’n lief stabijtje.... U begrijpt het, ik heb het hartstikke druk gehad tijdens de wandeling. Zo druk zelfs dat ik niet eens bij mijn baasje kwam vragen of ze tennisballetjes wou gooien. Slechts één keer dreigde ik macho te worden, maar toen werd ik snel afgeleid door mijn baasje. Al met al was het een gezellige en gemoedelijke wandeling, zeker voor herhaling vatbaar. Marie-José, bedankt voor het organiseren, of zoals ze dat hier in de Betuwe zeggen: ‘En daggû bedankt zè dâ witte’.
[22-05-2004]
|
|
|
|
|
|
Macho Auke strikes again
Mmmmm, ik durf het bijna niet te vertellen, maar volgens mijn baasje moet de site niet alleen de leuke kanten van deze stabij-reu laten zien. Tsja, en dus zal ik het maar opbiechten: ik heb vanmiddag een stuk uit de spijkerbroek van mijn baasje gehapt..... Mijn baasje stond namelijk met de buurman te kletsen, toen er aan de overkant van de straat een Drentse Patrijs-reu liep. Die lijkt wel een beetje op een stabij en dan word ik altijd een beetje macho. Ik wilde dus al grommend de straat oversteken. Mijn baasje greep direct in (maar eigenlijk dus al te laat), corrigeerde mij en ging precies op het moment dat ik weer uit wilde vallen (de correctie had blijkbaar geen indruk gemaakt) in mijn blikveld staan. En toen had ik dus plotseling een stuk spijkerbroek in mijn bek???? Gelukkig bleef het bij de spijkerbroek en miste ik op een haar na het been van mijn baasje dat in de spijkerbroek zat. Ook nog mazzel dat de buurman erbij stond, want anders had ik waarschijnlijk gigantisch op mijn falie gekregen. Mijn baasje heeft nu blijkbaar besloten dat de dominantieregels weer aangescherpt moeten worden. Alsof ik me niet al schuldig genoeg voel! Maar volgens mijn baasje hebben honden niet zo’n last van schuldgevoel. Ach baasje, je kunt het voorval toch ook positief bekijken? Ik bedoel, het was een oude spijkerbroek, nu mag je morgen een nieuwe gaan kopen! [25-04-2004]
|
|
|
|
Bere-conditie...
Nou, ik weet niet hoe het de andere stabij’s vergaat, maar ik heb inmiddels een bere-conditie. Gisteren met mijn baasje gaan hardlopen, eergisteren gezwommen, en vandaag een flink stuk naast de fiets gelopen. Maaruh, baasje, denk je er nog wel aan dat je mij ook nog geestelijk moe moet maken? Verstop maar een dummy, dan ga ik die wel zoeken. Veel leuker dan ‘gewoon’ apporteren, want daar heb ik niet zoveel zin meer in. Nee, zoeken, dat vind ik geweldig. M’n staart zwiept dan van inspanning alle kanten op en ik moet mijn ogen en mijn neus gebruiken. Het liefst in het hoge gras, want dan moet ik heel veel moeite doen om de dummy te vinden. Daar word je pas moe van.... Nee, zo’n stukje langs de fiets lopen, dat stelt toch niets voor! [31-05-2004]
|
|
