Laatst gewijzigd:
19-10-2005

Copyright
Het is niet toegestaan foto’s, afbeeldingen en tekst van deze website over te nemen zonder toestemming van de maker.

Het Pieterpad loopt van Pieterburen tot de St. Pietersberg in Maastricht. Dit Lange Afstands Wandelpad is bijna 500 kilometer lang. In juni 2005 hebben we het eerste deel van het Pieterpad gelopen. In oktober 2005 gingen we wederom op (Pieter)pad.

Pieterpad deel 1 - juni 2005

In juni 2005 liepen we het eerste deel van het Pieterpad (LAW 9-I), samen met Maartje en haar honden Byke en Tess. Onderstaand artikel stuurden we naar het NVSW-clubblad.

Fryske hounen en een Duitser op het Pietpad

Pieterpad deel 1 Periode: 12 – 16 juni 2005 Traject: Pieterburen-Orvelte Totale afstand: 93 kilometer Nog af te leggen: 396 kilometer Overnachtingen: Trekkershutten Deelnemers: Maartje, Ronald en Sylvie Honden: Auke, Byke (Stabijtjes) en Tess (Heidewachtel)

Wat doe je als je een wandeling van 15 kilometer niet meer genoeg vindt? Je kunt natuurlijk de Slachtemarathon en het Kloosterpad lopen, maar als ook dit niet genoeg is dan moet je zwaardere maatregelen treffen. De ultieme lange afstandswandeling in Nederland is het Pieterpad. Dit pad loopt van Pieterburen in Groningen tot de St. Pietersberg in Maastricht, totale afstand 488 kilometer. Zou het te doen zijn om met drie mensen en drie honden een gedeelte van het Pieterpad te gaan lopen? Het idee ontstond afgelopen winter, daarna begonnen de voorbereidingen (trainingen voor hond en baas, overnachtingen regelen) en de voorpret.

‘Zo hadden we het ons niet voorgesteld!’, dachten wij de eerste dag, toen we in de stromende regen over kilometers asfalt liepen. Waar zijn we aan begonnen? Gelukkig schijnt in Nederland achter de wolken altijd de zon, zelfs in Groningen, en ook het asfalt is nog niet overal ontdekt. Na een regenachtige eerste dag veranderde het landschap, het weer, en daarmee ons humeur. De jassen en de truien konden hierna uit, en er gingen extra waterflessen voor de honden mee in de rugzakken.

De tocht voerde ons langs wierdendorpjes, weilanden, het Hogeland, de stad Groningen, Drentse zandgronden, prachtige bossen en heidevelden. Het grootste gedeelte van de tocht moesten de honden aangelijnd lopen. Maar hoe gehoorzamer de hond hoe vaker deze los kon lopen. Na de stad Groningen konden ze gezamenlijk hele stukken los lopen.

Zowel de honden als de bazen genoten onderweg van de prachtige wandelingen maar onderweg trotseerden wij ook de nodige uitdagingen. Hoe passeer je met drie honden hekken van anderhalve meter die op slot zitten? Na een aantal hekken hadden we alle varianten gehad: erdoorheen springen, eroverheen tillen en eromheen zwemmen. De snelste manier om over een hek te komen is wanneer je achtervolgd wordt door een woest paard. Binnen no-time stond iedereen aan de veilige kant van het hek. Het paard had het nakijken. Hoe we dat hek gepasseerd hebben weten we niet meer. En wat te denken van de trekkershut – op een niet nader te noemen biologisch dynamische camping - waar we verwelkomd werden door de vaste bewoners (ongeveer 2 centimeter lang, gestreept en krioelend), dat slaapt toch enigszins onrustig….. Soms creëerden we onze eigen uitdagingen, maar ook onze eigen oplossingen. Zo passen er drie honden, drie volwassenen en alle bagage (dat was nogal wat, hoeveel weken zouden we weg gaan?) in een kleine Daihatsu. Goed voor de teambuilding zullen we maar zeggen.

Onderweg genoten we niet alleen van de uitzichten, de terrasjes en onze vrolijke honden, maar ook van de complimenten die we kregen. Medekampeerders die in eerste instantie vreesden dat het gedaan was met de rust wanneer wij met drie honden arriveerden, stonden versteld, voorbijgangers vonden onze honden zeer welopgevoed (hierover hebben wij nog onze twijfels). Met drie honden hadden we ook wel veel bekijks. Er was zelfs iemand die zich afvroeg of de honden het hele stuk moesten lopen of af en toe gedragen werden……
Terugkijkend op een mooie wandelweek zien wij nog één minpuntje: het Pieterpad is 395 kilometer langer. Hè wat naar, nu moeten we volgend jaar weer! Wordt vervolgd….

Maartje Smit, Sylvie de Lyon & Ronald Vermeer.

Pieterpad deel 2 - oktober 2005

Pieterpad deel 2 Periode: 14 – 16 oktober 2005 Traject: Orvelte-Junne Afstand: 65 kilometer Totale afstand: 160 kilometer Nog af te leggen: 323 kilometer Overnachtingen: De Grashopper Deelnemers: Maartje, Ronald en Sylvie Honden: Auke, Byke (Stabijtjes) en Tess (Heidewachtel)

In oktober 2005 vervolgden we het Pieterpad. Maartje maakte onderstaand fotoverslag voor de website van haar honden Byke en Tess.

Wandelen werkt verslavend

Nog maar een maand geleden hebben we het Krijtlandpad gelopen, maar nu willen we alweer op pad. Op Pieterpad wel te verstaan. Na het eerste stuk Pieterpad in juni hadden we besloten de rest van het Pieterpad met bepakking te gaan lopen. Maar dat maakt het Pieterpad-wandelseizoen wel erg kort, omdat onze uitrusting niet geschikt is voor koud en vochtig weer. Bovendien was het mogelijk om een hele leuke hut te huren.

Een fotoverslag van het tweede deel van onze Pieterpadtocht:

Startpunt: het eindpunt van de eerste etappe, De Wenning	Bankje met de tekst: welverdiende rust voor pieterpadvoeten
Zo passeren de honden een hek.	Onze fantastische hut: De grashopper
Dag Drenthe, hallo Overijssel	Typerend voor de tweede dag: asfalt, asfalt en meer asfalt
Drie op een rij	Maartje met haar honden Byke (rechts) en Tess (links)
Het Pieterpad gastenboek	Pauze aan de vecht
	... wordt vervolgd...
Het eindpunt van deel 2

[Friese Stabij] [Nieuws uit het land] [Digitale vriendjes] [Mijn stamboom] [Frysk dagboek] [Hondse activiteiten] [Kilometervreter] [Krijtlandpad] [Lingepad] [Pieterpad] [Onze boekenkast] [Sta-me-bij] [Stuur een e-card] [Gastenboek] [Links]